Log(5) 25 = 2
ไม่เกิน สอง hop โดนหมด ฮูเร
- พีระพล เป็นอาจารย์มาตั้งแต่ปี 1998 ไม่ได้คิดว่าจะดำรงอาชีพนี้มาได้จนถึงวันนี้ ตั้งแต่วันแรกๆ มีคนถามว่า จะไม่ทำงานอื่นเหรอ ผมก็จะบอกเสมอว่า เด๋วก็เปลี่ยนงานแล้ว เพราะไม่แน่ใจว่าจะทำได้ดีแค่ไหน 9 ปีผ่านไป จ้ากส์ ผ่านห้วงความคิดของการเลือกแนวทางชีวิตการทำงานมาหลายตลบ ว่าจะทำงานบริษัทเงินดีๆ หรืออยู่เป็นอาจารย์เงินพอดีๆ แต่สิ่งที่ต่างกัน มันแลกกันไม่ได้เลย จากปีนี้ไปก็จะเดินหน้าแนวทางอาชีพนี้ไปตลอดชีวิตแล้ว กร้ากส์ งั้นเลยเหรอเนี่ยะ!!!
- ผมเป็นโรคเกี่ยวกับสายตา ชื่อโรค Retinitis Pigmentosa ฟังแล้วเท่มะ ย่อๆว่า RP มีสมาชิกทั่วโลก มักเป็นในผู้ชาย และ เป็นกรรมพันธุ์ อาการคือ ลานสายตาแคบ และ จะแคบลงเรื่อยๆ รูม่านตาตอบสนองต่อแสงช้า เซลล์สี degenerate ไม่มีการสร้างทดแทน ทำให้บกพร่องในการเห็นสี (เสมือน CCD ที่บกพร่องสีแดง กับ เขียว) แต่ไม่ใช่ตาบอดสีสิ้นเชิง อธิบายชาวบ้านไปก็ไม่ค่อยจะเข้าใจก็เข้าใจว่าผมตาบอดสีก็ได้ อ่านออกมั้ย? สีแบบนี้ผมอ่านได้สบายเลย แต่ อย่างนี้อ่านไม่ออกอ่ะ และยังมีส่วนผสมอีกหลายแบบที่แปลกกว่าชาวบ้าน ฉะนั้น อย่าถามความเห็นผมเรื่องเกี่ยวกับสีเลย ผมตอบแปลกๆเสมอ ยังไม่มีทางรักษาอ่ะ ใครมีญาติพี่น้องเป็นแบบนี้แล้วรักษาได้ บอกมั่งนา
- อันนี้สืบเนื่องจากข้อ 2 เนื่องจากโลกรอบตัวผม ไม่อาจล้อมรอบด้วยภาพและสีที่สวยงาม ผมสัมผัสสิ่งต่างๆด้วยภาพแบบที่ผมเข้าใจ และ เสียงเป็นหลัก ผมชอบดนตรี เล่น ร้อง รำ เอาหมด แม้จะไม่ค่อยเอาอ่าว นานๆจะหาคนคุยเรื่อง music appreciation ได้ด้วยสักที คนรู้ใจผม มีส่วนหนึ่งเหมือนกันคือดนตรีทั้งหมด ก็ดีเหมือนกัน แบบนี้มันทำให้ผมเข้าใจว่า nobody's perfect ได้ดี แค่นี้ก็ดีแล้ว ว่างั้น กรุ่กๆ
- เล่น Net ตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง เมื่อ 1994 ใช้ talk, ntalk, ytalk บน UNIX มา ทำให้คุ้ยเคยกับ Command Line Interface แล้วก็ จะใช้ shortkey อยู่ตลอดเวลา สลับหน้าจอคุยได้อย่างรวดเร็ว ต่อเนื่อง เรียกชื่อสาวไม่เคยผิดคน เป็นคุณสมบัติชั้นเลิศที่ผมภูมิใจ ใช้ Modem ตั้งแต่ยังต่อแบบ Terminal ด้วย TELIX พวกที่ต้อง dial กันด้วย code ATDT027191234 แบบนี้เลย โห่ะๆ อาจจะยังไม่ขลังขนาดนั้นอ่ะครับ พอถึงวันที่มี SLIP/PPP แล้วก็เปลี่ยนโลก Internet ผมไปบานแล้ว นี่ยังจะมี ADSL อีก ไม่ทันแล้วอ่า เด็กสมัยนี้รู้อะไรเยอะกว่าผมมากแล้ว และ ชื่อ PRL มาจากชื่อผมเอง PeeRapoL ไม่มีหลักการใดๆในการประดิษฐ์เลย IRC เข้ามายุคนั้นผมก็เฝ้าห้อง Java กับ Programming แล้วก็ LINUX ตลอด หะหะหะ เด๋วนี้หาคนสนใจได้น้อย ยิ่งสนใจกันน้อย งานที่ผมรับก็ยิ่งแพง ดีครับ อย่าเขียนเลย Java ยาก ช้า ไม่ดีหรอก อิอิอิ #ห้องคุยเรื่องคอมนี่ ก็เข้าไป จำไม่ได้ว่าใครสร้างอ่ะนะ แต่คนยุคนั้นหายไปหมดแล้ว
- กิจกรรมหนึ่งที่ผมขอบมาก แต่หาคนร่วมไม่ค่อยได้ คือการเต้นลีลาส ความประทับใจแรกมาจากที่ Australia ที่ผมไปนั่งดูเพื่อน(สนิท)ไปเรียนเต้นที่โรงเรียน ทุกคนที่มาเรียน ดูธรรมชาติมาก ไม่ได้จะต้องเก่ง หรือ หล่อ สวย เลย คนธรรมดา แม่บ้าน พ่อบ้าน เต้นหมด นั่งดูจนคิดว่า มันน่าสนุก พอถึงวันมีงานเลี้ยงของโรงเรียน กิจกรรมที่มีการเต้นแข่งกัน แต่ก็ไม่ได้แข่งกันเอาตาย มี Routine ที่ทุกคนเต้นได้ กระทั่งคนที่ไม่เป็นอะไรเลยอย่างผม คนที่นั่นก็ชวนผมไปแจม ประทับใจที่ว่า กิจกรรมนี้ดูน่าสนุก และ ดูดีด้วยอ่า กลับมาไทยเครื่องลงปุ๊บ ไปสมัครเรียนเลย Bangkok Dance หะหะหะหะ ไปกันใหญ่แล้วคราวนี้ .... แต่เพื่อนๆผม ไม่มีใครจะสนใจจริงจังเลย จนถึงวันนี้ คู่เต้นที่เต้นกันมา ที่หายากๆ ก็ต้องแยกจากกันไปอยู่เรื่อย ตอนนี้สนิมจะขึ้นแล้วอ่า
อ่ะ ส่งต่อให้
- FFw (อวุโสเหมือนกันหล่ะฟระ)
- may-
- ShadownGuy
- ArTiFiCE
- [Tu]
ถ้าซ้ำก็ขออภัย ซ้ำนี่ต้องไงอ่ะ เล่าต่อป่ะ?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น